ต่อไปนี้ คงไม่มีคำว่า มู๋บ้า และ ม๋าบ้า อีกแล้ว

คงเหลือแต่เพียงความทรงจำที่เราเคยร่วมทางกันมา

ถึงรู้ว่าวันข้างหน้า เราจะเป็นยังไง

ทรมานมากขนาดไหนเมื่อไม่มีเธอ

แต่ยังไงชีวิตมันก็ต้องเดินต่อไป

มันแย่นะ ที่เรา 2 คนต้องมาจบลงแบบนี้

แต่นับวันยิ่งรอ เราก็ยิ่งท้อขึ้นทุกวัน

จากการกระทำของเธอ ที่แทบจะไม่เคนสนใจ

หรือแคร์ความรู้สึกกันเลย

ทุกเวลาทุกครั้ง เราเองต้องยอม

ถ้าเราไม่ยอม เราก้ต้องเสียใจเอง

กับการกระทำที่เธอทำใส่กัน

ทุกวันนี้ ใช้ชีวิตไปวันๆ

พยายามหาไรทำให้ได้มากที่สุด

เพราะเมื่อเราไม่มีไรทำ ก็จะเป็นเวลาที่คิดถึงเธอทุกครั้งไป

ได้แต่ นั่งเล่นเน็ท จนหลับคาคอม

หาไรทำจนหลับไปเลย

เพราะเวลาก่อนนอนนั้น

มันเปนเวลาที่ทรมานที่สุด สำหรับฉัน

มันลำบากและทรมานเหลือเกิน

กับการที่เราต้องลบคนๆนึงไปจากใจ

และเค้าคือคนที่เรารักมากที่สุด

ยอมทิ้งทุกๆอย่างเพื่อเค้า

แม้รู้ว่าถ้าไม่มีเค้าก็ไม่เหลือใคร

คนเรามันก็แปลกเนอะ

เจ็บก็จะตายอยู่แล้ว ยังทำให้มันช้ำเข้าไปอีก

รอมาปีนึงมันก็เท่านั้น

สุดท้ายก็ไม่ได้พบเจอ

สุดท้ายก้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

มีแต่เสียใจ ไร้ซึ่งความหวัง ที่จะได้พบกัน

จนมาถึงวัน

ที่ต้องจบกันในตอนนี้

จนมาถึงวัน

ที่ปลายทางของเรา ต้องจบลง